{❤} กุญแจ . หัวใจ . ความรัก

ใคร’สักคน’คนนั้น

มินโฮ x คีย์

ฟังเพลง - หนึ่งความเหงาบนดาวเคราะห์

- เพลงเพราะมากๆ ขอบคุณเมมี่นะจ๊ะที่อนุญาต ฮิๆ
- เพลงน่ารักเท่าโลก แต่ฟิคมันน่ารักกระต๋อยด่อย
- พล็อตในหัวและภาพในหัวมันน่ารักกว่านี้มากนัก
- รุปประกอบไม่เข้า ฮ่าๆ
- ฟังเพลงนะจ๊ะ (เลื่อนลงไปแล้วกดเพลย์ มันอยู่ล่างๆหน่อย)
- ไม่มีจะตรวจทาน
- สั้นๆง่ายๆไม่ได้ใจความ
- คีย์คัพ!
- อยากให้มันน่ารักได้เท่าเพลง~ ฮื่อ..











I’m waiting for someone
Someone I don’t know who..






“มองอะไรคีย์..?”

“มองหาคนนั้น”









“แกไม่คิดจะหามั่งหรอวะ?”

คีย์กำลังเบียดเบียนมินโฮด้วยการเอาตัวแทรกลงไปบนม้านั่ง เพื่อนตัวสูงเงยหน้าจากหนังสือขึ้นพลางเลิกคิ้วเป็นการถามกลับ

“ก็คนนั้นของแกไง ไม่คิดจะหามั่ง?”

“ไม่อะ”

“ไม่อยากเจอ?”

คีย์แกว่งขาที่ลอยเหนือพื้นไปมาแล้วหันไปถาม มินโฮหัวเราะเบาๆ

“ไม่รู้สิ”

“แปลกคน”

“ถ้ามีจริง ซักวันก็คงเจอเองแล่ะ”

คนตัวเล็กกรอกตาไปมากับคำพูดของเพื่อน

“ก็จริงอะ แต่อยากเจอเร็วๆนี่ ถ้ามองหากคงเจอเร็วกว่า”

คีย์นิ่วหน้าเหมือนคิดไปด้วยขณะที่พูด มินโฮโยกหัวเล็กไปมา คีย์ชอบคิดอะไรเป็นเด็กๆ แต่ก็นั่นล่ะ คิบอมตัวจริง

ใบหน้าหวานยังคงแหงนเงยมองท้องฟ้าราวกับว่าจะเจอใครสักคน สายลมเย็นพัดผ่านมา คีย์สูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตากลมเป็นประกาย


จะเจอมั้ยนะ..? คนคนนั้น







.










“ยังไม่เลิกอีกหรอ?”

“เลิกอะไร?”

คีย์หันไปถามหน้ามุ่ย มินโฮอยู่ในชุดนักเรียนดูสบายๆกำลังมองเพื่อนตัวเล็กที่มองเข้าไปในพุ่มไม้เหมือนหวังว่าจะเจออะไรสักอย่าง

“ก็เลิกมองต้นไม้”

“ไม่ได้มองต้นไม้”

คีย์เถียง

“ก็เห็นอยู่ว่ามอง คีย์จะเลี้ยงแกะรึไง?”

คราวนี้คีย์เริ่มหน้าบึ้ง

“มองหาคนนั้นต่างหาก”

“หาคนนั้น?”

มินโฮเลิกคิ้ว

“ในพุ่มไม้?”

“ก็ทำไมเล่า!”

คีย์ตวาดแหว

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย”

คีย์หันกลับไปมองข้างทางอย่างหงุดหงิด

“นี่..ถามหน่อยสิ”

ไอ้บ้า! ทำคนอื่นหงุดหงิดแล้วยังมาชวนคุยอีก! แต่ถึงกระนั้นคีย์ก็ยังรอฟังว่ามินโฮจะถามอะไร ร่างสูงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเปล่งคำถามออกมา

“ทำไมถึงอยากเจอนักล่ะ..?”

“หือ?”

คีย์ลืมโกรธไปแป๊ปหนึ่งตอนที่ได้ยินคำถามของมินโฮ ดวงตาน่ารักจ้องมองคนตัวสูงอย่างฉงน

“คนนั้นไง.. ทำไมถึงอยากเจอ?”

มินโฮไขข้อข้องใจให้เสร็จสรรพ คีย์ก็ร้องอ๋อ พอร้องอ๋อเสร็จก็ต้องมานั่งคิดอีกทีว่าเพราะอะไร คิ้วสวยขมวดเข้าหากันพร้อมกับขบเม้มริมฝีปากอย่างใช้ความคิด

“ก็.. ก็อยากรู้ว่าเป็นใคร”

“แค่นั้น?”

“ยัง! แล้วก็.. ก็อยากรู้..”

“..ว่ามีจริงมั้ย?”

มินโฮพยักหน้าอ๋อเป็นเชิงว่าเข้าใจละ คีย์หันไปอีกทางแล้วเอานิ้วระบนใบไม้

“ช่วยหาเอาไหม?”

“เห?”

คราวนี้คีย์หันมาเหมือนไม่เชื่อหู มองอีกฝ่ายที่ทำหน้าจริงจัง

“ไม่เอา?”

“จะช่วยจริงอะ?”

“เคยโกหก?”

ชึ!




.












“สเป็ก”

“สเป็ก?”

“อือ”

นิ้วเล็กๆเคาะลงบนคางอย่างครุ่นคิด คีย์ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

“คิดนานจริง”

“เดี๋ยวสิ!”

ของแบบนี้จะตอบพล่อยๆได้ไงเล่าไอ้มินโฮบ้า

“ก็..ชอบคนที่ตัวสูง”

“อืม..ตัวสูง”

มินโฮจดยุกยิกลงบนกระดาษ นี่มันกะจะเก็บข้อมูลไปขายพ่อแม่คีย์รึไงนะ??

“แล้วก็..”

“แล้วก็..”

เสียงทุ้มทวนคำ

“ใจดี”

“อืม..ใจ ดี..” พูดพร้อมจดตามทีละคำ

“ยิ้มง่าย”

“อ่า.ยิ้ม ง่าย..”

“ใจเย็น”

“ตามใจคีย์”

“ไม่ดุ”

“นั่งทำการบ้านเป็นเพื่อน”

“ไม่หวงขนม”

“นี่มันแฟนหรืออะไรเนี่ย?”

มินโฮถามเสียงสูง ไล่มองรายการของตัวเองที่จดเรียงลงบนกระดาษ

“ก็แฟนไง.. ชอบแบบนี้มันผิดตรงไหนฮะ!?”

ทำหน้ามุ่ยตอนแรกก่อนจะโวยวายตรงท้ายประโยค

“ไม่ต้องมาขำเลยไอ้บ้า!”

“ไหนๆ.. ดูหน่อยซิว่ามีอะไรบ้าง”

“ตัวสูง ใจดี ยิ้มง่าย ตามใจคีย์ ไม่ดุ นั่งทำการบ้านเป็นเพื่อน ไม่หวงขนม”

“อืมมม.. “





.









“เอาเถอะน่า..”

มินโฮกำลังเกลี้ยกล่อมคีย์ให้เข้าไปคุยกับใครสักคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ในที่สุดคนตัวเล็กก็โดนดุนหลังให้ก้าวขาออกไปจนได้


“เอ่อ..”

คีย์เอ่ยออกไปอย่างประหม่า พออีกฝ่ายได้ยินเสียงก็หันหน้ามาในทันที

หล่อเหมือนกันแฮะ..

“น้องคีย์ใช่มั้ยครับ?”

“อะ..ฮะ..”

ชายหนุ่มตรงหน้าเผยรอยยิ้ม คีย์เหลือบตาไปข้างหลังก็พบว่าไอ้คนจัดส่งมันหายไปแล้ว ชิ่งเลยนะ! คนตัวเล็กหันมายิ้มแห้งๆให้กับคนข้างๆ แล้วลอบหายใจเข้าปอดลึกๆ


เอาวะ! อาจจะใช่คนนี้ก็ได้..





.










( เป็นไง?)

“แค่ส่วนสูงก็ไม่ถึงแล้วไอ้บ้า!!”


ปลายสายหลุดหัวเราะออกมาให้คีย์หงุดหงิดใจเล่น

(แต่พี่เค้าก็ตรงตามสเปกเกือบหมดทุกอย่างเลยไม่ใช่รึไง ยิ้มง่าย ใจดี..)

“แต่เตี้ยอะ!”

(เรื่องมากจัง)

“จะช่วยไม่ช่วย!?”

มินโฮหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่คีย์กำลังหน้าบูด


“พี่เค้าก็ดีนะ.. เอาใจทุกอย่าง เป็นสุภาพบุรุษ แต่ว่า.. รู้สึกว่ามันยังไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้..”






.













“คนนี้เป็นไง?”

คีย์มองดูรูปที่เพื่อนยื่นมาให้ดู อย่างเพ่งพินิจ

ตาตี่

ตาตี่มากๆ

“คนนี้สูงพอๆกะคีย์เลย”

แต่ตาตี่อะ

คีย์แย้งในใจ แต่นั่นมันไม่ได้อยู่ในคุณสมบัติที่เขาบอกไป แค่ตาตี่.. คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง




.
















อดทน..

อดทน..


อดทนเอาไว้คีย์..


“งั้น.. มะนาวอะไรเอ่ยอยู่นอกโลก”

“มะนาวต่างดุ๊ด..”

“โห~ น้องคีย์เก่งจังเลยยยย~ ถูกต้องง~!”


คนที่ยืนอยู่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ข้างๆกลั้นขำจนตัวสั่น คีย์กำลังพยายามสงบสติอารมณ์ ตาตี่น่ะ.. คีย์ทนได้

แต่ไอ้วิธีการเล่นมุกแบบนี้ต่างหากที่มันเกินจะทน!! ตั้งแต่แนะนำตัวเสร็จแล้วเริ่มเดินเที่ยว ร้อยพันสารพัดคำถามก็ระดมเข้ามาใส่ไม่ยั้ง คีย์รู้สึกเหมือนอยากตาย แต่ยังไม่ทันได้ตายเสียงของคนตาตี่ข้างตัวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน


“เอ่อ..น้องคีย์ครับ แล้ว..ปลาอะไรเอ่ย..”


“อึไม่ออก”

“........................”





.
















“ฮะๆๆ..ปลาไส้ตัน”

มินโฮหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

“หยุดเลยนะ!”

คีย์ทุบไล่เพื่อนดังอั้กก่อนจะนั่งเท้าคางแบบอารมณ์เสียสุดขีด

“โอเคๆ”

มินโฮยกมือยอมแพ้พยายามกลั้นขำ คีย์มองตาขวาง

“คราวนี้รับรอง ไม่เตี้ย ไม่เล่นมุกแป้ก”

“จริงๆ”

“.......................”








.










จริงอยู่.. ที่ตัวสูง ตาไม่ตี่ และไม่เล่นมุกแป้ก


“แต่ฉันไม่อยากเลี้ยงเด็ก”

คีย์ทำหน้ามู่ทู่ไม่สบอารมณ์แล้วถอนใจออกมาอย่างน้อยใจ

วันนี้ไปเดทมากับคนที่มินโออุตส่าห์จัดหามาให้ เป็นรุ่นน้องที่โรงเรียน ตอนแรกก็นึกว่าจะไปได้สวย มันก็สวยจริงๆจนถึงตอนจบ.. น้องมาขอให้เขาแกว่งชิงช้าให้..


“หรือมันจะไม่มีจริงๆนะ.. คนนั้นของฉันน่ะ..”

คนตัวเล็กพูดเสียงละห้อย เอนนอนลงกับโต๊ะ ใบหน้าหวานวางทับบนแขนอย่างหมดอาลัยตายอยาก

มินโฮมองภาพนั้นแล้วยิ้มอ่อนๆ แล้วพูดปลอบเพื่อนตัวน้อยอย่างนึกเอ็นดู

“เดี๋ยวก็ได้เจอ..”

“แล้วเมื่อไหร่ล่ะ..”

คีย์ถามเสียงอ่อย ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วถอนหายใจ

“ถ้ามีจริงๆ ยังไงก็ต้องได้เจอ..”

“อยากเจอเร็วๆนี่..”

แย้งเสียงอู้อี้

“เด็กชะมัด..”

มินโฮพึมพำ คนที่นอนอยู่มัวแต่เศร้าเลยไม่ได้ยิน

“อยากเจอขนาดนั้น?”

“ก็ใช่น่ะสิ!”

กัดปากล่างมองด้วยใบหน้าบึ้งระคนละเหี่ยใจ หลุบตามองแขนทำปากยื่นน้อยๆ ก่อนจะดึงเพื่อนให้เขยิบเข้ามาใกล้ๆแล้วเอนหัวลงนอนบนตัก

“เอ้า นอนไม่ขออนุญาต”

“ไอ้บ้า ขี้หวง..”

ปลายเสียงอ่อยลงไป ก่อนที่คีย์จะเกลือกกลิ้งหน้าลงกับหน้าท้องของคนตัวสูง

“ถามอีกครั้ง”

“อะไร?”

เสียงเล็กอู้อี้

“อยากเจอจริงๆหรอ คนนั้นน่ะ?”

“อือ..”








.





ถ้าหากเรากำลังรอใครสักคน คนที่เราไม่รู้ว่าเค้าคือใคร
ความรู้สึกของเราอาจจะเหมือนว่าเค้าอยู่แสนไกล..













“ขึ้นมา”

วันต่อมาคีย์ก็ยังไม่เลิกทำหน้าละห้อย จนมินโฮต้องเรียกซ้ำให้ขึ้นมาซ้อนจักรยาน แขนเล็กโอบรอบเอวของคนข้างหน้าไว้หลวมๆเมื่อล้อจักรยานเริ่มหมุน

คีย์มองต้นไม้ใบหญ้าไปเรื่อยก่อนที่จู่ๆจักรยานจะหยุดลง

“จอดทำไมอะ?”

พอคนข้างหน้าเอี้ยวคอหันมาคีย์ก็กระพริบตาปริบๆ

“รออยู่นี่แป๊ปนึง”

“จะไปไหน?”

“วันนี้หามาได้คนนึง”

“ไอ้บ้า! ไม่เอาแล้ว!!”

“เถอะน่า..”

“ไม่เอาๆๆๆๆ”

คีย์ขืนตัวมินโฮเอาไว้สุดแรง ปฏิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อุตส่าห์พามา.. แล้วจะบอกเค้ายังไง?”

“ฮืออออ ไอ้บ้าๆๆๆ”

“เอาน่า.. รับรอง ถ้าคนนี้ไม่ใช่จะไม่หาใครมาให้และ”

“ฮื่อ!”

คีย์เบะปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ยังไงๆก็ไม่เจอหรอก คนนั้นของคีย์อะ!

ร่างบางย้ายตัวเองมานั่งตรงตำแหน่งคนขับก่อนจะฟุบหน้าลงกับแฮนด์ มินโฮวิ่งออกไปแล้ว ไม่รู้จะพาใครมาอีก ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังกลับเข้ามาใกล้

คนสุดท้าย..

เฮ้อ


คีย์เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะไล่สายตาขึ้นมอง

“........................”

“ไหนอะ?”

ร่างบางหันซ้ายหันขวาแต่ก็ไม่เจอใคร เจอเพียงแต่เพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างหน้า มองหาไม่เจอคนตัวเล็กก็วกกลับมามองหน้ามินโฮใหม่อีกรอบ แต่คราวนี้มีกระดาษแผ่นนึงยื่นมาตรงหน้าด้วย

คีย์รับมันมาไว้ในมืออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็พลิกขึ้นมาอ่าน












ชเวมินโฮ
สูงร้อยแปดสิบสาม
ใจดี
ยิ้มง่าย
ใจเย็น
ตามใจคีย์(มากๆ)
ไม่ดุ(เลยซักนิด)
นั่งทำการบ้านเป็นเพื่อน(ตลอด)
ไม่หวงขนม(แบ่งให้กินบ่อยๆด้วย)

ปล.ตาโต มุกไม่แป้ก(เคยเห็นคีย์ขำ)











“.............................”

คีย์เปลี่ยนสายตาจากบนกระดาษไปหาใบหน้าของคนที่ยืนอยู่สูงกว่าตัวเองอึ้งๆ

“ว่าไง?”

มินโฮเลิกคิ้วถามยิ้มๆ ไม่รู้ว่าทำไมท่าทางแบบนั้นถึงทำให้คีย์รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็ตีหน้านิ่งกลับไป

“อะ..อะไรคือว่าไง”

“ก็..ว่าไง..ใช้ได้มั้ย?”

“ใช้ได้อะไรของแก”

ถามเสียงแข็งทั้งๆที่แก้มแดงจนแทบจะระเบิด

“อ่า..เข้าใจยากจัง”

“ก็..”

มินโฮบ่น กรอกตาไปมาก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ๆคนที่นั่งเก๊กหน้าอยู่บนจักรยาน


“ใช้ได้พอที่จะเป็นคนๆนั้นของนายไง”












“พะ..พูดอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง”

ไอ้บ้านี่มันเล่นอะไร! ถ้ารู้ว่าล้อเล่นนะ แม่จะล่อให้หน้าเขียวเลย!! กลีบปากเล็กเม้มเข้าหากันดังฉับ

เขินอะไร! เขินอะไร! เขินอะไรคีย์ นั่นมันชเวมินโฮเพื่อนแกนะเว่ย!



แต่ก็..

เขินอะไรก็ไม่รู้..



“เฮ้อ เอาไว้ค่อยตอบวันหลังก็ได้ ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเยอะ”

“ก็เห็นบอกว่าจะรีบ..”


มินโฮพึมพำเบาๆ แต่คราวนี้อีกฝ่ายได้ยินเต็มๆ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนคีย์ต้องยกมือขึ้นมากุมมันไว้

อะไรกัน..

มือเล็กที่กุมอยู่ตรงหน้าอกเลื่อนไปสอดเบาๆไว้ตรงเอวของคนที่ปีนขึ้นมานั่งบนจักยานแล้วปัดขาตั้งข้นเตรียมจะปั่น ล้อรถหมุนไปเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าความเงียบครั้งนี้จะไม่เหมือนกับความเงียบในครั้งแรกตั้งแต่ตอนที่ปั่นออกมาจากโรงเรียน

ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างแปลกไป..

มือเล็กคลี่กระดาษที่ถูกกำและขยำแน่นจนกลายเป็นก้อนกลมๆ เศษกระดาษยับยู่ยี่แผ่ออกมาปรากฏตัวอักษรหวัดๆของอีกคน

ดวงตากลมไล่อ่านทีละบรรทัด










ชเวมินโฮ

เออ! รู้!

สูงร้อยแปดสิบสาม

รู้แล้วเหมือนกัน

ใจดี

อือ..ก็นิดๆ

ยิ้มง่าย

ก็จริง..

ใจเย็น

ก็ใช่..

ตามใจคีย์(มากๆ)

นิดนึง..

ไม่ดุ(เลยซักนิด)

ก็ไม่ค่อย..

นั่งทำการบ้านเป็นเพื่อน(ตลอด)

อือ..

ไม่หวงขนม(แบ่งให้กินบ่อยๆด้วย)

บ่อยตรงไหน ไม่บ่อยซักหน่อย..

ปล.ตาโต มุกไม่แป้ก(เคยเห็นคีย์ขำ)

.......








เฮ้อ

ไอ้หัวใจมันจะเต้นแรงไปไหนนะ




“นี่..”

คีย์กระตุกชายเสื้อของคนที่กำลังปั่นจักรยานไปตามทางเบาๆ มินโฮส่งเสียงหือในลำคอดูเหมือนจะเอี้ยวหน้ามามองนิดๆ


“อือ”

“หือ..”

มินโฮหืออีกรอบเมื่อได้ยินคีย์ส่งเสียงเพียงแค่ในลำคอ

นี่มันโง่หรือแกล้งโง่?

คีย์จิ๊ปาก ก่อนจะล้วงเอาปากกาสีชมพูในกระเป๋ากางเกง วางกระดาษลงบนแผ่นหลังของคนข้างหน้าแล้วเขียนขยุกขยิก

กระดาษแผ่นเล็กถูกยื่นมาข้างหน้า ส่งให้คนขับที่ก้มหน้ามองอย่างสงสัย แต่หลังจากอ่านข้อความนั้นแล้ว ริมฝีปากได้รูปก็คลี่ยิ้มออกมา




ก็พอใช้ได้..

(แค่พอใช้นะเว่ย!!)






เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาลอยๆแหงนหน้ามองท้องฟ้า

“อีกหน่อย อาจจะได้เลื่อนขั้นเป็นดีมากก็ได้..”

“ไอ้บ้า ขับจักรยานไปเลยไป!”








ถ้าหากเรากำลังรอใครสักคน คนที่เราไม่รู้ว่าเค้าคือใคร
ความรู้สึกของเราอาจจะเหมือนว่าเค้าอยู่แสนไกล..

แต่ซักวัน.. ไม่แน่ ถ้าเรารู้ว่าคนนั้นเป็นใคร
เราอาจจะได้พบเจอความจริงที่ว่า.. ใครคนนั้นอยู่ใกล้เราเพียงแค่นิดเดียว








I’m waiting for someone
Someone I knew you ..















เอนด์.














ใส่เข้าไปเป็นเรื่องแรก ~

edit @ 21 Nov 2009 23:03:40 by ค.คัพ❤